Het is een vreemd en dubbel gevoel. Aan de ene kant druppelt een vloeistof rechtstreeks je aderen binnen die je lichaam weer doet opleven. Aan de andere kant ben je ermee verankerd en afgesloten van het dagelijks leven.
In de wandelgangen van het ziekenhuis trekken we traag aan elkaar voorbij: de dwalers met hun rammelende palen. Een groot contrast met de verpleging die over het algemeen snel tussen de piepende ankertjes bewegen. De wieltjes suggereren dat we overal heen kunnen. Het toilet, de gang of zelfs voorbij de klapdeuren verder het ziekenhuis of de buitenlucht even in. Dat moet nog wel lukken. Verder kunnen we niet. Voor even komen we niet meer tot daar waar het leven gewoon doorgaat. Je moet niet zo dramatisch doen. Totdat je er zelf om de haveklap ligt en het leven een soort pauzeknop krijgt die steeds onaangekondigd wordt ingedrukt. Ik ga liggen en maak mij klaar voor wat komen gaat.
Vastleggen
Het bed staat klaar, de apparatuur is gereed. Wilt u nog even naar het toilet voordat ik u ga opsluiten? Ze prikken aan de lopende band, maar hebben patiënt voor patiënt gevoel voor hun situatie. De infuuszakken worden gehesen als zeilen die niet zullen bollen.
Voor anker liggen
Als vocht in de vaten verandert in een fata morgana, is een noodstop onafwendbaar. Het anker moet uit, midden in de woestijn. Ik voel een koude stroom vocht mijn aderen binnenstromen. Met een soort kunstmatige regen is het gevaar van uitdroging nu echt geweken.
Bij een gebrek aan zuurstof is een infuus helemaal bittere noodzaak. Het anker moet uit, hoog in de bergen waar de lucht langzaamaan steeds ijler wordt. Onder deze omstandigheden wil je niet omvallen. In dat geval zal men je ergens moeten oprapen en dan wordt het spoed. Soms ben je, zoals ik nog net op tijd om zelfstandig het ziekenhuis te bereiken. Met privéchauffeur, dat hoort bij het avontuur als je bijna tegen de vlakte gaat. Een vuurrood infuuszakje gevuld met bloed van een ander, brengt het zuurstofgehalte weer op peil.
Sascha Schwedersky 