Leiden inside subcultures

Deze pagina is in ontwikkeling!

Daar is ie dan! De spannende pagina. De reden waarom ik sociaal werk ben ik studeren. Het onderwerp dat ambivalentie oproept, maar onlosmakelijk met mij is verbonden. Subculturen, taboes, gek, of hoe je het wil noemen. Veel meer en dieper dan je misschien van mij weet.

Ook dit project wordt zeer waarschijnlijk volledig geïntegreerd op mijn website Leiden inside. Dit om orde te scheppen in mijn vele projecten, en omdat het gewoon heel goed past bij een stad als Leiden.

Leiden inside Subcultures is een submerk van Leiden inside. Leiden is al eeuwenlang een stad waar je (verdwenen) culturen kunt ontdekken. Van de kleinste subculturen tot de meest invloedrijke wereldculturen.

Doel van dit project is vooral om betrouwbare informatie te geven over subculturen. Heel vaak hoorde ik die wens van mensen.

Waarom subculturen?

Ik heb altijd al een liefde voor subculturen gehad. Vanaf mijn vijftiende zat ik op websites en fora en sprak daar met allerlei mensen uit verschillende subculturen. Zij wilden met anderen praten over hun passie, ervaringen, problemen en uitdagingen. Ik wil ooit een schrijfproject lanceren met verhalen over subculturen. Mogelijk worden dat boeken, artikelen of een combinatie daarvan. Het netwerk heb ik en blijkt ook enthousiast over mijn idee. De (werk)naam is er ook al, namelijk Inside Subcultures.

Ik heb heel vaak overwogen om deze pagina offline te halen. Maar dat doe ik niet. Deze pagina heeft onvermijdelijk iets met mijn leven te maken.

Gesprekken en ontmoetingen met honderden mensen

Tot op heden sprak ik met honderden mensen uit vele subculturen en substijlen. Daar komen steeds meer mensen en subculturen bij. Het gaat daarin niet om mij. Of dat ik wil laten zien hoe goed ik ben. Ik vind het buitengewoon interessant. Ik sta open voor ieder mens, ieder verhaal. Mijn tolerantie voor verhalen en fantasieën is grenzeloos. Geloof me, ik weet wat grenzeloos betekent in deze context. Mijn telefoonnummer en aandacht zijn al jarenlang beschikbaar voor iedereen die wil praten, over datgene waarover nooit gepraat wordt. Ik sprak onder andere met:

  • ouderen
  • politici
  • demonstranten
    Ik was onder andere bij demonstraties voor de PVV, Gaza en het klimaat. Van een afstand tot plekken waar naast demonstranten en ik, alleen nog zwaarbewapende politieagenten met bivakmutsen rondliepen.
  • daklozen
    Op straat, in opvanghuizen, in confrontatie, in gesprekken in ruil voor geld tot een soort één op één diner op station Leiden centraal met een dakloze prins.

Maar ook met:

  • lolita’s (er bestaan veel substijlen)
  • kawaii (waaronder Fairy kei)
  • gabbers
  • gothics
  • emo’s
  • furries
  • cosplayers
  • ageplayers
  • fetisjsten (Zeker 10 soorten fetish),
  • fandom liefhebbers (K3 fandom, Harry Potter fandom etc.)
  • bronies
  • leather subcultuur
  • dragqueens
  • Graffiti kunstenaars
  • Larpers
  • sekswerkers
    Van de wallen tot een rondleiding in de grootste seksclub van Nederland.
  • Travestieten
  • en meer.

Als je rondkijkt in een andere wereld, roept dat emoties op. Positieve en negatieve emoties. Hannie van Leeuwen en ik die middenin de wereld van ouderen een respectvol gesprek voerden en dat van Leeuwen daarin opmerkte dat ouderen niet zo moeten zeuren. Mijn geduld dat opraakte met harde uitspraken tot gevolg over demonstranten waartussen ik uren had rondgelopen. Dat zijn geen oordelen op basis van onwetendheid over de ander. Dat zijn normale gevoelens die opkomen in ervaring met de ander. Dit soort gevoelens vanaf de zijlijn veroordelen, kan ik alleen maar kwalificeren als willen deugen. Ik wil graag kijken in de wereld van de ander. Vervolgens vind ik daar iets van. Oprechte gevoelens op basis van ervaringen. Oprecht meedenken en meevoelen met de ander vanuit ervaringen. Vanaf de zijlijn zonder enige ervaring negatieve gevoelens over de ander niet bespreekbaar willen maken, is willen deugen voor jezelf. Niet voor de ander, maar voor jezelf zodat jij een goed gevoel hebt over jezelf. Een ander heeft daar verder niets aan.

Nou is het wel zo, dat juist ervaringen met die andere werelden, zorgen voor sympathie. Het negeren van negatieve gevoelens vind ik echter geen oprechtheid naar de ander. En soms is het gewoon onvermijdelijk. Denk maar eens aan het extreme voorbeeld van Louis Theroux die (als mogelijk Joodse man) in de VS uitgebreid in gesprek gaat met neonazi’s. Zou je het terecht vinden als Theroux n.a.v. die ervaring negatieve gevoelens heeft over deze groep? Theroux kan zelfs met hen de tijd goed doorbrengen. Maar hij gaat zijn negatieve gedachten in geen enkele documentaire uit de weg. Ik vind hem soms ronduit kritisch.